Chrom rozpuszcza się w żelazie γ do około 12% a w austenicie z zawartością około 0,5% węgla - 20%
W żelazie α rozpuszczalność jest nieograniczona, ale poniżej temperatury 815% w granicach 25-75%
Dodanie chromu (w zależności od ilości) nadaje stali twardości, odporności na korozję, żaroodporności, odporności na
działanie kwasów organicznych, wpływa na polepszenie hartowności. Stale wysokowęglowe o zawartości węgla 1-1,5%
oraz zawartości chromu 3-4%, charakteryzują się bardzo dużą twardością.
Stale o zawartości chromu do 12% nie są odporne na korozję, są natomiast odporne na wyższe temperatury.
Stale o zawartości Cr 12-17% charakteryzują się dużą twardością ,odpornością na ścieranie, dobrą odpornością na
korozję, nie są odporne na działanie kwasów. Stale o zawartości chromu 17-27 % charakteryzują się żaroodpornością
oraz kwasoodpornością. Stal chromowo wolframowa używana jest do wyrobu narzędzi szybkotnących, stopy niskochromowe
z dodatkiem wanadu są bardzo twarde, wytrzymałe i sprężyste, dodatek niklu i wanadu do stali chromowych sprawia iż stal
jest bardzo odporna na korozję, wysokowytrzymała i plastyczna a w połączeniu z niklem i molibdenem charakteryzuje się
jeszcze lepszą żaroodpornością. Chrom jest podstawowym dodatkiem stopowym do stali nierdzewne ( stainless steel, INOX)
stali żaroodpornej i stali żarowytrzymałej.
Chrom - liczba atomowa 24, masa atomowa 51.996 temperatura topnienia 1800°C, wrzenia 2300°C,
gęstość 7,188 g/cm3 ( Encyklopedia Techniki, Wydawnictwo "Śląsk")
Na przełomie XVIII i XIX wieku w całej Europie bardzo znane było laboratorium chemiczne w Paryżu należące do farmaceuty i
chemika Louisa Nicolasa Vauquelina (1763 1829). Z racji tego do jego laboratorium wysłano kiedyś przesyłkę z Rosji, zawierającą
rudawo czerwony minerał z kopalni Jekaterynbura. Pierwsza analiza wykazała zawartość ołowiu, żelaza i związków aluminium.
Wynik jednak nie był zbyt zadowalający dla Rosjan. W 1787 roku Vauquelin przeprowadził więc kolejną analizę.
Vauquelina zaintrygował żółty roztwór który został uzyskany w tej oto analizie. Po licznych badaniach i doświadczeniach,
trwających blisko roku sprowadził wreszcie roztwór do postaci czystego tlenku (CrO). Antoine François,
hrabia de Fourcroy (1755 -1809), znany chemik francuski, który jako pierwszy wprowadził zasady słownictwa chemicznego,
nazwał nowy metal chromem, od greckiego słowa chroma-barwa.
Chrom okazał się metalem o bardzo dużym znaczeniu dla techniki, przede wszystkim jako dodatek stopowy do stali.
ProdukcjÄ™ stali chromowej wprowadzono we Francji w 1877 roku, a w Niemczech w 1880 roku. Ogromne znaczenie w metalurgii
miało wynalezienie metod otrzymania ferrochromu. W 1860 roku w Styrii otrzymano wysokochromową surówkę z wielkiego pieca.
Ferrostopy są surowcem metalurgicznym bogatym w składniki stopowe, które służą do otrzymywania stali i żeliw stopowych.
Chrom nadaje stali duża twardość, odporność na korozję oraz podnosi wytrzymałość. Popularne stale nierdzewne zwierają aż
do 27% chromu. Wykonywane są z nich noże, instrumenty, części aparatur naukowych. Stale o zawartości chromu mniejszej niż
12% nie są w ogóle odporne na korozję. W przemyśle bardzo powszechne jest tak zwane chromowanie, czyli pokrywanie
przedmiotów metalowych cienką warstwą roztworów zawierających sole chromowe i kwas chromowy. Metalurgia przeszło 80%
produkcji chromu zużywa do wyrobu stali stopowych.
Minerał ze Swieradłowa, z którego Franuz Vauquelin pierwszy otrzymał chrom, nie odegrał później żadnej znaczącej roli w metalurgii.
Obecnie chrom w dzisiejszych czasach otrzymuje się tylko i wyłącznie z jednego minerału, który nazywa się chromitem FeO.Cr2O2.
