Wanad rozpuszcza się w żelazie γ do około 1% a w austenicie zawierającym około 0,2% węgla - do 4% w żelazie α przy wysokich
temperaturach rozpuszczalność wanadu jest nieograniczona. Wpływ wanadu na własności stali jest taki sam jak wolframu lecz
znacznie silniejszy. Dodatek wanadu zwiększa wytrzymałość, sprężystość, twardość i udarność a w połączeniu z innymi pierwiastkami
zwiększa wytrzymałość stali na pełzanie. Wanad tworzy w stali bardzo twarde węgliki VC co w połączeniu z odpornością na
odpuszczające działanie ciepła sprawia że jest stosowany w większych ilościach w stalach szybkotnących.
Wanad - liczba atomowa 23, masa atomowa 50.942 temperatura topnienia 1730°C, temperatura wrzenia3000°C
gęstość 6,07 g/cm3 (Encyklopedia Techniki, Wydawnictwo "Śląsk")
Czysty wanad odznacza się dobrą plastycznością, jest łatwo obrabialny skrawaniem i dobrze się spawa w atmosferze argonu .
Jest odporny na korozję i działanie zasad.
W roku 1801 w Meksyku, hiszpański profesor mineralogii, Andreas Manuel Del Rio (1764 - 1849) podczas badania próbki rudy
ołowianej, ogłosił, że wykrył w niej nowy metal. Ów metal, Del Rio nazwał erythronium (z greki "czerwony") ponieważ bardzo
przypominał chrom. W cztery lata po swoim odkryciu, przekonywany przez innych naukowców, wycofał się ze swojego odkrycia
i uznał, że miał do czynienia tylko ze związkami chromu, Del Rio nie domyślił się bowiem, że czerwony kolor mogą dawać
również inne związki. Zaprzestanie dalszych badań przez niego umożliwiło odkrycie wanadu szwedzkiemu chemikowi Nilsowi
Sefströmowi ( 1787-1945), który znalazł ten pierwiastek w kawałku żelaza wytopionych w jednej ze szwedzkich hut.
Sefström nazwał go wanadem na cześć skandynawskiej bogini piękna i płodności Vanadis (Freya).
W kilka lat po swym odkryciu wanad znów zmylił, innego wybitnego szwedzkiego naukowca, Jönsa Jacoba Berzeliusa (1779-1848).
Prowadził on badania tego pierwiastka w celu ustaleniu jego własności, jednak po wszystkich badaniach okazało się, obiekt nie
był czystym wanadem, lecz jego tlenkiem - VO. W 1867 roku, angielski chemik Henry Enfield Roscoe (1833-1915)
po raz pierwszy wyizolowany metal w procesie redukcji wodorem chlorku wanadu. W 1925 dwaj amerykańscy chemicy
John Wesley Marden i Malcolm N. Rich uzyskali wanad o 99,7 procentowej czystości w procesie redukcji wapnia.
Wanad bardzo długo nie mógł znaleźć zastosowania technicznego, dopiero w roku 1896 we Francji zauważono wielkie zalety
tego metalu jako składnika stopowego i wprowadzono do produkcji między innymi płyt pancernych ze stali wanadowej w
zakładach metalurgiczno zbrojeniowych Schneider w Le Creusot. Wanad był jednak produkowany w małych ilościach.
Dopiero w 1905 roku w Peru po odkryciu większych pokładów rud można było rozwinąć produkcję stali wanadowej.
Wanad już w niewielkich ilościach wywiera duży wpływ na własności stali.
Stal wanadowa znalazła bardzo dużo zastosowań w przemyśle, przede wszystkim jako stal sprężynowa, stal narzędziowa,
stal szybkotnąca oraz stal do całego szeregu odpowiedzialnych części maszyn, jako koła zębate, sworznie, maszynę
budowlane, części lotnicze i samolotowe.
