CCT – Κρίσιμη θερμοκρασία διάβρωσης σχισμών ανοξείδωτων χαλύβων και κραμάτων νικελίου

CCT (Κρίσιμη Θερμοκρασία Σχισμής), ή κρίσιμη θερμοκρασία διάβρωσης σε σχισμές, είναι μια παράμετρος που χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση της αντοχής των ανοξείδωτων χαλύβων, των χαλύβων διπλής και υπερδιπλής έλικας, και των κραμάτων νικελίου στην έναρξη διάβρωσης σε σχισμές υπό συγκεκριμένες συνθήκες δοκιμής. Αυτή η παράμετρος είναι ιδιαίτερα σημαντική σε περιβάλλοντα που περιέχουν χλωριούχα, επειδή ακόμη και ένα υλικό με υψηλή αντοχή στη διάβρωση με οπές μπορεί να υποστεί εντοπισμένη ζημιά στις θέσεις των σχισμών.
Τυπικές περιοχές που κινδυνεύουν από διάβρωση σε σχισμές είναι κάτω από φλάντζες, ροδέλες, επικαθίσεις και ρύπους, σε φλάντζες και αρθρώσεις με επικάλυψη, κάτω από κεφαλές μπουλονιών και οπουδήποτε δημιουργείται στενός χώρος που περιορίζει την ελεύθερη ανταλλαγή διαλύματος με το περιβάλλον.
Η τιμή CCT δεν είναι φυσική σταθερά ενός υλικού ούτε η μέγιστη επιτρεπόμενη θερμοκρασία λειτουργίας. Είναι το αποτέλεσμα μιας δοκιμής που διεξάγεται σύμφωνα με μια συγκεκριμένη διαδικασία. Επομένως, κατά τη σύγκριση των τιμών CCT, θα πρέπει πάντα να λαμβάνεται υπόψη η μέθοδος δοκιμής, το περιβάλλον, η προετοιμασία της επιφάνειας, καθώς και η γεωμετρία και η πίεση του στοιχείου που δημιουργεί το κενό.

Τι σημαίνει το CCT;

Η κρίσιμη θερμοκρασία διάβρωσης σχισμών (CCT) ορίζει τη χαμηλότερη θερμοκρασία στην οποία παρατηρείται έναρξη διάβρωσης σχισμών υπό τις συνθήκες μιας δεδομένης μεθόδου δοκιμής, η οποία πληροί τα κριτήρια που καθορίζονται στη διαδικασία δοκιμής. Όσο υψηλότερη είναι η τιμή CCT που λαμβάνεται υπό συγκρίσιμες συνθήκες, τόσο μεγαλύτερη είναι η αντίσταση του υλικού στην έναρξη αυτού του τύπου διάβρωσης.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι το υλικό είναι άνευ όρων ανθεκτικό κάτω από την τιμή CCT σε κάθε εγκατάσταση. Οι πραγματικές συνθήκες λειτουργίας μπορεί να διαφέρουν σημαντικά από τις εργαστηριακές συνθήκες όσον αφορά τη συγκέντρωση χλωριούχων, το pH, το ηλεκτροχημικό δυναμικό, την οξυγόνωση, τη γεωμετρία θραύσης, τη ροή, τα ιζήματα, τους μικροοργανισμούς και τον χρόνο έκθεσης.

Γιατί ένα κενό αυξάνει τον κίνδυνο διάβρωσης;

Οι ανοξείδωτοι χάλυβες και πολλά κράματα νικελίου οφείλουν την αντοχή τους στη διάβρωση σε ένα λεπτό παθητικό στρώμα που σχηματίζεται στην επιφάνεια. Σε ανοιχτό περιβάλλον, το οξυγόνο και οι κατάλληλες χημικές συνθήκες προάγουν τη διατήρηση και την ανακατασκευή αυτού του στρώματος. Σε μια στενή σχισμή, η κατάσταση μπορεί να είναι εντελώς διαφορετική.
Η περιορισμένη ανταλλαγή διαλύματος μεταξύ του εσωτερικού του θραύσματος και του περιβάλλοντος δημιουργεί ένα τοπικά διαφορετικό περιβάλλον. Καθώς η διαδικασία εξελίσσεται, ενδέχεται να παρατηρηθεί κατανάλωση οξυγόνου, συγκέντρωση ιόντων χλωρίου και μείωση του pH. Οι συνθήκες εντός του θραύσματος γίνονται ολοένα και πιο επιθετικές και μπορούν να οδηγήσουν στην απώλεια της παθητικότητας του υλικού.
Μόλις ξεκινήσει μια σταθερή διεργασία, η διάβρωση μπορεί να αναπτυχθεί τοπικά κάτω από μια σφράγιση ή μια εναπόθεση, ενώ η παρακείμενη, ελεύθερα προσβάσιμη επιφάνεια του ίδιου εξαρτήματος παραμένει άθικτη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η διάβρωση στις σχισμές είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη – η ανάπτυξή της μπορεί να παραμείνει αόρατη για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια μιας τακτικής επιθεώρησης της εγκατάστασης.

CCT έναντι CPT – ποια είναι η διαφορά;

CPT (Κρίσιμη Θερμοκρασία Διάβρωσης) περιγράφει την κρίσιμη θερμοκρασία για την έναρξη της διάβρωσης με οπές σε μια συγκεκριμένη δοκιμή, ενώ CCT (Κρίσιμη Θερμοκρασία Σχισμής) αναφέρεται στην έναρξη διάβρωσης σε μια τεχνητά δημιουργημένη σχισμή. Και οι δύο παράμετροι αναφέρονται σε τοπική διάβρωση, αλλά δεν περιγράφουν ακριβώς το ίδιο φαινόμενο.
Στην πράξη, ο συντελεστής CCT είναι συνήθως χαμηλότερος από τον συντελεστή CPT για το ίδιο υλικό που έχει δοκιμαστεί σε συγκρίσιμο σύστημα. Αυτό συμβαίνει επειδή η σχισμή δημιουργεί τοπικές συνθήκες που είναι πιο επιθετικές από αυτές που υπάρχουν στην ελεύθερα προσβάσιμη επιφάνεια του υλικού.

Πώς καθορίζεται το CCT;

Ένα από τα κύρια πρότυπα που χρησιμοποιούνται για την εργαστηριακή αξιολόγηση της αντοχής στη διάβρωση σε κοιλότητες και σχισμές είναι το ASTM G48 . Αυτό το πρότυπο χρησιμοποιεί ένα περιβάλλον χλωριούχου υψηλής οξείδωσης που περιέχει χλωριούχο σίδηρο(III) και περιλαμβάνει αρκετές ξεχωριστές μεθόδους δοκιμών.

Στο ισχύον πρότυπο ASTM G48, οι Μέθοδοι C και E χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό της κρίσιμης θερμοκρασίας διάβρωσης με οπές, ενώ οι Μέθοδοι D και F χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό της κρίσιμης θερμοκρασίας διάβρωσης σε σχισμές. Η Μέθοδος D προορίζεται για τον προσδιορισμό του CCT κραμάτων με βάση το νικέλιο και κραμάτων που περιέχουν χρώμιο, ενώ η Μέθοδος F χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό του CCT ανοξείδωτων χαλύβων.

Στις δοκιμές CCT, τα στοιχεία που δημιουργούν ελεγχόμενες ρωγμές συνδέονται στην επιφάνεια του δείγματος. Αυτό είναι σημαντικό επειδή η γεωμετρία της ρωγμής και η δύναμη σύσφιξης επηρεάζουν τις συνθήκες μεταξύ της επιφάνειας του δείγματος και του στοιχείου που σχηματίζει ρωγμή. Επομένως, οι τιμές που λαμβάνονται χρησιμοποιώντας διαφορετικές διαδικασίες, δυνάμεις σύσφιξης ή στοιχεία που σχηματίζουν ρωγμές δεν θα πρέπει να συγκρίνονται άκριτα.

Σύγκριση του CCT επιλεγμένων ανοξείδωτων χαλύβων και κραμάτων νικελίου

Οι παρακάτω τιμές καταδεικνύουν την κλίμακα των διαφορών μεταξύ των υλικών, αλλά θα πρέπει να ερμηνεύονται μόνο σε συνδυασμό με τη μέθοδο δοκιμής. Ιδιαίτερα καλά τεκμηριωμένα συγκριτικά δεδομένα είναι διαθέσιμα για δοκιμές σε οξινισμένο διάλυμα FeCl₃ 6% και διαδικασίες ASTM G48. Διαφορές μεταξύ πηγών για την ίδια ποιότητα μπορεί να προκύψουν, μεταξύ άλλων, από διαφορετικές διαδικασίες, προετοιμασία επιφάνειας, σχηματισμό ρωγμών και συγκεκριμένη σύνθεση τήγματος.

* Αυτές οι τιμές προορίζονται να απεικονίσουν τις διαφορές μεταξύ των ομάδων χάλυβα. Δεν θα πρέπει να θεωρούνται εγγυημένες ιδιότητες ενός συγκεκριμένου προϊόντος. ** Για τα κράματα νικελίου, οι διαφορές μεταξύ των δημοσιευμένων τιμών καταδεικνύουν σαφώς την επίδραση της συγκεκριμένης διαδικασίας δοκιμής. Για παράδειγμα, τα δεδομένα της Alleima για τη Μέθοδο D/Μέθοδο F του ASTM G48 απέδωσαν διαφορετικές τιμές ανάλογα με τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία και την πίεση της ρωγμής.
Η σύγκριση αποκαλύπτει ένα πολύ σημαντικό μοτίβο. Ο δημοφιλής χάλυβας 316L έχει σχετικά χαμηλή αντίσταση στην έναρξη διάβρωσης σε σχισμές σε επιθετικές δοκιμές χλωρίου. Με την αύξηση της περιεκτικότητας σε χρώμιο, μολυβδαίνιο και άζωτο, αυτή η αντίσταση μπορεί να αυξηθεί σημαντικά. Οι χάλυβες 6Mo, οι χάλυβες superduplex και τα κατάλληλα επιλεγμένα κράματα νικελίου είναι μεταξύ των υλικών με σημαντικά μεγαλύτερη αντοχή στην τοπική διάβρωση.

Γιατί το CCT είναι συνήθως χαμηλότερο από το CPT;

Η διαφορά μεταξύ CPT και CCT πηγάζει κυρίως από τις συγκεκριμένες χημικές συνθήκες που δημιουργούνται μέσα στη ρωγμή. Σε μια ανοιχτή επιφάνεια, το υλικό παραμένει σε επαφή με το περιβάλλον, ενώ μέσα στη ρωγμή, η ανταλλαγή διαλύματος είναι περιορισμένη.
Η συγκέντρωση οξυγόνου μπορεί να μειωθεί, η συγκέντρωση χλωρίου μπορεί να αυξηθεί και το τοπικό περιβάλλον μπορεί να γίνει όξινο. Ως αποτέλεσμα, το παθητικό στρώμα μπορεί να χάσει τη σταθερότητά του σε θερμοκρασίες χαμηλότερες από αυτές που απαιτούνται για την έναρξη σταθερού σχηματισμού οπών στην ελεύθερη επιφάνεια.
Για παράδειγμα, τα δεδομένα Haynes που ελήφθησαν σε οξινισμένο FeCl₃ 6% δείχνουν για το 316L CPT περίπου 15°C και CCT περίπου 0°C, για το 254 SMO περίπου 60°C και 30°C, αντίστοιχα, για το κράμα 625 περίπου 100°C και 40°C, και για το κράμα C-276 περίπου 150°C και 55°C. Αυτό δείχνει ότι η πολύ υψηλή αντοχή στη διάβρωση με οπές δεν σημαίνει αυτόματα εξίσου υψηλή αντοχή στη διάβρωση με σχισμές.

Η επίδραση της γεωμετρίας του κενού στη διάβρωση

Δεν κάθε ρωγμή παρουσιάζει τον ίδιο κίνδυνο. Το πλάτος, το βάθος της, η αναλογία της εσωτερικής προς την εξωτερική επιφάνεια της ρωγμής και ο βαθμός στον οποίο περιορίζεται η ανταλλαγή υγρών είναι όλοι παράγοντες που έχουν σημασία.
Στην πράξη, οι επικίνδυνες συνθήκες μπορεί να περιλαμβάνουν:

• κάτω από τις φλάντζες,
• κάτω από ροδέλες και κεφαλές βιδών,
• σε επικαλυπτόμενες συνδέσεις,
• κάτω από κοιτάσματα ορυκτών και προϊόντα επεξεργασίας,
• κάτω από βιοφίλμ και βιολογικούς ρύπους,
• σε σημεία όπου μεταλλικά στοιχεία έρχονται σε επαφή με πλαστικά ή ελαστομερή,
• σε ανεπαρκώς καθαρισμένους κατασκευαστικούς αρμούς.

Για αυτόν τον λόγο, η αντοχή μιας κατασκευής στη διάβρωση από σχισμές δεν μπορεί να αξιολογηθεί αποκλειστικά με βάση την ποιότητα του χάλυβα. Ο σχεδιασμός της σύνδεσης, η κατασκευή και η καθαριότητα της επιφάνειας είναι εξίσου σημαντικά.

Η επίδραση της χημικής σύνθεσης στο CCT

χρώμιο είναι κυρίως υπεύθυνο για τον σχηματισμό και τη σταθερότητα του παθητικού στρώματος. μολυβδαίνιο βελτιώνει σημαντικά την αντοχή στην τοπική διάβρωση σε περιβάλλοντα χλωρίου, ενώ αζώτου είναι μια ιδιαίτερα σημαντική προσθήκη κράματος σε διπλούς, υπερδιπλούς και ωστενιτικούς χάλυβες υψηλής περιεκτικότητας σε κράμα.
Η υψηλή περιεκτικότητα σε αυτά τα στοιχεία είναι ένας από τους λόγους για τη σημαντικά μεγαλύτερη αντοχή των χαλύβων 6Mo και superduplex σε σύγκριση με τους τυπικούς χάλυβες 304L και 316L. Ωστόσο, η χημική σύνθεση από μόνη της δεν λέει όλη την αλήθεια. Η πραγματική αντοχή επηρεάζεται επίσης από τη μικροδομή, την καθίζηση μεταξύ των μεταλλικών φάσεων, τη θερμική επεξεργασία, τη συγκόλληση και την κατάσταση της επιφάνειας.

CCT και PREN

Ο PREN (Pitting Resistance Equivalent Number - Ισοδύναμος Αριθμός Αντίστασης σε Φωλιές) είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για την αρχική σύγκριση της αντοχής του κράματος με την εντοπισμένη διάβρωση σε περιβάλλοντα χλωρίου. Για τους ανοξείδωτους χάλυβες, χρησιμοποιείται συχνά η ακόλουθη σχέση:

PREN = %Cr + 3,3 × %Mo + 16 × %N

Η αύξηση του PREN συνήθως σχετίζεται με αύξηση της αντοχής στη διάβρωση από οπές και σχισμές, αλλά το CCT δεν μπορεί να υπολογιστεί απευθείας από τις τιμές PREN. Το PREN βασίζεται κυρίως στη χημική σύνθεση, ενώ τα αποτελέσματα του CCT εξαρτώνται επίσης από τη μικροδομή, το φινίρισμα της επιφάνειας και τις λεπτομερείς συνθήκες δοκιμής.
Για υλικά υψηλής περιεκτικότητας σε νικέλιο, χρησιμοποιούνται επίσης τροποποιημένες εξισώσεις για να ληφθούν υπόψη και άλλα στοιχεία, συμπεριλαμβανομένου του βολφραμίου. Επομένως, η σύγκριση του κλασικού PREN των ανοξείδωτων χαλύβων με τιμές που υπολογίζονται για κράματα νικελίου απαιτεί προσοχή.

Επίδραση της επιφάνειας και της συγκόλλησης στο CCT

Η προετοιμασία της επιφάνειας μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τα αποτελέσματα των δοκιμών αντοχής στη διάβρωση σε σχισμές. Η τραχύτητα, η απολέπιση, ο αποχρωματισμός των συγκολλήσεων, η μόλυνση από σίδηρο και τα υπολείμματα κατεργασίας μπορούν να δημιουργήσουν περιοχές που ευνοούν την τοπική διάβρωση.
Το πρότυπο ASTM G48 σημειώνει ότι η προετοιμασία της επιφάνειας μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τα αποτελέσματα των δοκιμών. Αυτό σημαίνει ότι οι τιμές που λαμβάνονται για αλεσμένα ή χαραγμένα εργαστηριακά δείγματα δεν αντικατοπτρίζουν πάντα με ακρίβεια την απόδοση του πραγματικού εξαρτήματος.
Η συγκόλληση μπορεί επίσης να μεταβάλει τη μικροδομή του υλικού και την τοπική χημική σύνθεση του επιφανειακού στρώματος. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στους χάλυβες διπλής και υπερδιπλής συγκόλλησης, όπου ο ακατάλληλος θερμικός κύκλος μπορεί να οδηγήσει σε δυσμενείς αλλαγές στην ισορροπία φάσεων ή στο σχηματισμό ιζημάτων που μειώνουν την αντοχή στη διάβρωση.
Μετά τη συγκόλληση, είναι επίσης σημαντικό να αφαιρεθούν σωστά τα οξείδια και ο θερμικός αποχρωματισμός και, όπου απαιτείται, να πραγματοποιηθεί κατάλληλη αποξείδωση και παθητικοποίηση.

CCT και φλάντζες και συνδέσεις φλάντζας

Οι φλαντζωτές συνδέσεις είναι μια από τις κλασικές περιοχές διάβρωσης σε σχισμές. Το κενό μεταξύ του μετάλλου και της φλάντζας μπορεί να παγιδεύσει ηλεκτρολύτη και να περιορίσει την ανταλλαγή του με το περιβάλλον. Παρόμοιες συνθήκες μπορούν να προκύψουν κάτω από ροδέλες, συνδετήρες και σε συνδέσεις μετάλλου-πλαστικού.
Επομένως, κατά το σχεδιασμό συστημάτων που λειτουργούν σε θαλασσινό νερό, άλμη ή άλλα μέσα που περιέχουν χλωριούχα, είναι σημαντικό να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνο η αντίσταση του ίδιου του υλικού αλλά και η γεωμετρία της δομής. Ο περιορισμός του αριθμού των ρωγμών, η δυνατότητα αποστράγγισης υγρών, η εξάλειψη των εναποθέσεων και η επιλογή κατάλληλων στεγανοποιήσεων μπορεί να είναι εξίσου σημαντικά με την επιλογή χάλυβα υψηλότερης ποιότητας.

Καθορίζει το CCT τη μέγιστη θερμοκρασία λειτουργίας ενός υλικού;

Δεν. Η CCT είναι μια κρίσιμη θερμοκρασία που προσδιορίζεται σε μια συγκεκριμένη εργαστηριακή δοκιμή και δεν θα πρέπει να θεωρείται άμεσο όριο ασφαλούς θερμοκρασίας λειτουργίας.
Το ASTM G48 είναι μια επιταχυνόμενη δοκιμή που έχει σχεδιαστεί κυρίως για να συγκρίνει την αντοχή των υλικών στην έναρξη τοπικής διάβρωσης σε ένα εξαιρετικά επιθετικό περιβάλλον χλωρίου. Το πρότυπο τονίζει ότι αυτές οι δοκιμές δεν μπορούν να προσδιορίσουν άμεσα τη συμπεριφορά του υλικού σε περιβάλλοντα χωρίς χλωρίδιο ή τον ρυθμό περαιτέρω εξάπλωσης της τοπικής διάβρωσης.
Για παράδειγμα, ένα υλικό με συγκεκριμένο CCT σε ένα εργαστηριακό διάλυμα FeCl₃ μπορεί να συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά σε θαλασσινό νερό, αραιό διάλυμα NaCl ή σε ένα πραγματικό μέσο διεργασίας. Η συμπεριφορά του θα καθορίζεται ταυτόχρονα από τη θερμοκρασία, τη συγκέντρωση χλωριούχων, το pH, το δυναμικό, τη ροή, τα ιζήματα, τη γεωμετρία θραύσης και τον χρόνο έκθεσης.

CCT στην πρακτική επιλογή υλικών

Κατά τον σχεδιασμό εξοπλισμού που εκτίθεται σε χλωριούχα άλατα, αξίζει να αναλυθεί το CCT μαζί με άλλες παραμέτρους και πληροφορίες υλικού. Ιδιαίτερη σημασία έχουν:

• τον τύπο και την πραγματική χημική σύνθεση του υλικού,
• ΠΡΕΝ,
• CPT και CCT που προσδιορίζονται με συγκρίσιμη μέθοδο,
• συγκέντρωση χλωρίου,
• θερμοκρασία λειτουργίας,
• pH και ηλεκτροχημικό δυναμικό του περιβάλλοντος,
• παρουσία στεγανοποιήσεων, επικαλυπτόμενων αρμών και επικαθίσεων,
• κατάσταση της επιφάνειας,
• τεχνολογία συγκόλλησης και επεξεργασία μετά τη συγκόλληση,
• δυνατότητα καθαρισμού και επιθεώρησης του στοιχείου κατά τη λειτουργία.

Σε κατασκευές που περιέχουν πολυάριθμα κατάγματα, η ανάλυση CPT από μόνη της μπορεί να μην είναι επαρκής. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η CCT μπορεί να είναι μια πιο απαιτητική και πρακτικά σχετική συγκριτική παράμετρος.

Πώς να μειώσετε τον κίνδυνο διάβρωσης σε σχισμές;

Η πιο αποτελεσματική προστασία δεν βασίζεται αποκλειστικά στη χρήση ολοένα και πιο κραματικών υλικών. Ο σωστός σχεδιασμός της συσκευής είναι επίσης ζωτικής σημασίας. Τα στενά κενά θα πρέπει να εξαλείφονται όποτε είναι δυνατόν, οι αρμοί επικάλυψης θα πρέπει να αντικαθίστανται με σωστά συγκολλημένες ενώσεις, θα πρέπει να αποφεύγονται οι παγίδες υγρών και ιζημάτων και οι επιφάνειες θα πρέπει να καθαρίζονται εύκολα.
Σε ιδιαίτερα επιθετικά περιβάλλοντα, ενδέχεται να είναι απαραίτητοι χάλυβες superduplex, ωστενιτικοί χάλυβες 6Mo ή κατάλληλα κράματα νικελίου. Ωστόσο, η τελική επιλογή θα πρέπει να βασίζεται σε ανάλυση των πραγματικών συνθηκών λειτουργίας και όχι αποκλειστικά σε μία μόνο τιμή PREN, CPT ή CCT.
CCT – Κρίσιμη Θερμοκρασία Σχισμής – είναι η κρίσιμη θερμοκρασία έναρξης διάβρωσης σε σχισμές που προσδιορίζεται υπό καθορισμένες συνθήκες δοκιμής. Αυτή η παράμετρος είναι ιδιαίτερα σημαντική σε συστήματα που λειτουργούν σε περιβάλλοντα χλωρίου και περιέχουν παρεμβύσματα, φλάντζες, επικαλύψεις, εναποθέσεις ή άλλες περιοχές σχηματισμού σχισμών.
Η CCT είναι συνήθως χαμηλότερη από την CPT επειδή ένα πολύ πιο επιθετικό τοπικό περιβάλλον μπορεί να αναπτυχθεί μέσα στη σχισμή από ό,τι στην ελεύθερη επιφάνεια του υλικού. Επομένως, η υψηλή αντοχή στη διάβρωση με οπές δεν εγγυάται εξίσου υψηλή αντοχή στη διάβρωση στις σχισμές.
Κατά τη σύγκριση υλικών, θα πρέπει πάντα να επαληθεύεται η μέθοδος με την οποία προσδιορίστηκε η CCT. Οι τιμές που λαμβάνονται από διαφορετικές διαδικασίες δεν θα πρέπει να θεωρούνται άμεσα ισοδύναμες και η CCT από μόνη της δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται ως η μέγιστη επιτρεπόμενη θερμοκρασία λειτουργίας του υλικού.

Είδη διάβρωσης χάλυβα και μετάλλων

Ομοιόμορφη διάβρωση χάλυβα και μετάλλων
Διάβρωση με οπές σε ανοξείδωτους χάλυβες
Διάβρωση σχισμών ανοξείδωτων χαλύβων
Διακρυσταλλική διάβρωση ανοξείδωτου χάλυβα
Ρωγμές διάβρωσης υπό τάση SCC
Γαλβανική διάβρωση
Διαβρωτική διάβρωση
Διάβρωση από σπηλαίωση
Κόπωση από τη διάβρωση
Διάβρωση με τριβή
Μικροβιολογική διάβρωση MIC
Διάβρωση σε υψηλή θερμοκρασία

Ταξινόμηση της διάβρωσης ανάλογα με το περιβάλλον

Θαλάσσια διάβρωση – διάβρωση χάλυβα και μετάλλων στο θαλασσινό νερό
Ατμοσφαιρική Κορόζια
Διάβρωση εδάφους
Διάβρωση σε γλυκό και βιομηχανικό νερό
Διάβρωση σε περιβάλλοντα χλωρίου
Διάβρωση σε όξινα περιβάλλοντα
Διάβρωση σε αλκαλικά περιβάλλοντα
Διάβρωση σε αέρια και καυσαέρια
Διάβρωση σε λύματα και συστήματα αποχέτευσης
Διάβρωση σε χημικά και πετροχημικά περιβάλλοντα

Σχετικά θέματα

CPT – κρίσιμη θερμοκρασία διάβρωσης με οπές σε ανοξείδωτους χάλυβες και κράματα νικελίου
PREN – δείκτης αντοχής στη διάβρωση λόγω οπών για ανοξείδωτο χάλυβα
CCT – Κρίσιμη θερμοκρασία διάβρωσης σχισμών ανοξείδωτων χαλύβων και κραμάτων νικελίου