Γαλβανική διάβρωση – αιτίες, μηχανισμός και πρόληψη

Κατεβάστε την περιγραφή σε pdf

Η γαλβανική διάβρωση, επίσης γνωστή ως διάβρωση επαφής, διμεταλλική διάβρωση ή διμεταλλική διάβρωση , είναι μια μορφή ηλεκτροχημικής διάβρωσης που εμφανίζεται όταν δύο διαφορετικά μέταλλα ή κράματα βρίσκονται σε ηλεκτρική επαφή μεταξύ τους και ταυτόχρονα βυθίζονται σε ένα αγώγιμο περιβάλλον, δηλαδή σε έναν ηλεκτρολύτη.

Υπό τέτοιες συνθήκες, δημιουργείται γαλβανικό στοιχείοΤο ένα υλικό γίνεται η άνοδος και υφίσταται επιταχυνόμενη διάβρωση, ενώ το άλλο λειτουργεί ως κάθοδος και προστατεύεται. Η γαλβανική διάβρωση είναι σημαντική σε κατασκευές κατασκευασμένες από διάφορα υλικά, ιδιαίτερα σε εγκαταστάσεις νερού, χημικών, θαλάσσιων, ενεργειακών και κατασκευών, καθώς και σε συνδέσεις μεταξύ ανοξείδωτου χάλυβα και ανθρακούχου χάλυβα, αλουμινίου, χαλκού ή άλλων μετάλλων.

Τι είναι η γαλβανική διάβρωση;

Η γαλβανική διάβρωση συμβαίνει ως αποτέλεσμα μιας ηλεκτροχημικής διαφοράς δυναμικού μεταξύ δύο διαφορετικών μεταλλικών υλικών.
Εάν τα υλικά είναι:

• ηλεκτρικά συνδεδεμένο,
• και ταυτόχρονα θα βρίσκονται σε επαφή με τον ηλεκτρολύτη,

μπορεί να αρχίσει να ρέει ρεύμα ανάμεσά τους.
Το μέταλλο με πιο ενεργό δυναμικό γίνεται άνοδος και υφίσταται επιταχυνόμενη διάλυση.
Το μέταλλο γίνεται πιο ευγενές κάθοδος και η διάβρωσή του είναι περιορισμένη.

Συνθήκες για την εμφάνιση γαλβανικής διάβρωσης

Για να συμβεί τυπική γαλβανική διάβρωση, πρέπει να πληρούνται τρεις βασικές προϋποθέσεις:

Εάν μία από αυτές τις συνθήκες εξαλειφθεί, η λειτουργία του γαλβανικού στοιχείου διακόπτεται.

Πώς λειτουργεί ένα γαλβανικό στοιχείο;

Σε ένα σύστημα δύο διαφορετικών μετάλλων, το ένα υλικό γίνεται η άνοδος και το άλλο η κάθοδος.
Η διαδικασία οξείδωσης μετάλλου λαμβάνει χώρα στην άνοδο:
Μ → Μⁿ⁺ + νέο^-
Τα άτομα μετάλλου περνούν στον ηλεκτρολύτη ως ιόντα. Αυτό αντιπροσωπεύει μια πραγματική απώλεια ύλης.
Τα ηλεκτρόνια ρέουν μέσω της μεταλλικής επαφής προς την κάθοδο, όπου λαμβάνουν χώρα αντιδράσεις αναγωγής.

Ως αποτέλεσμα:

• η άνοδος διαβρώνεται πιο γρήγορα,
• η κάθοδος προστατεύεται.

Τι θα μπορούσε να είναι ένας ηλεκτρολύτης;

Ο ηλεκτρολύτης δεν χρειάζεται να είναι ένα επιθετικό οξύ ή ένα ισχυρό χημικό διάλυμα.

Στην πράξη, τα ακόλουθα μπορεί να είναι αρκετά:

• θαλασσινό νερό,
• νερό βρύσης,
• τεχνολογικό νερό,
• βρόχινο νερό,
• ατμοσφαιρική υγρασία,
• συμπύκνωμα,
• διαλύματα αλάτων,
• υγρό έδαφος,
• χημικά περιβάλλοντα.

Ένας ιδιαίτερα αποτελεσματικός ηλεκτρολύτης είναι το νερό που περιέχει διαλυμένα άλατα.
Επομένως, το πρόβλημα της γαλβανικής διάβρωσης είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε θαλάσσια περιβάλλοντα και παρουσία χλωριδίων.

Γαλβανική σειρά μετάλλων

Η ευαισθησία στη γαλβανική διάβρωση μπορεί να αξιολογηθεί χονδρικά με βάση γαλβανική σειρά ειδικά για ένα συγκεκριμένο περιβάλλον.
Τα μέταλλα στην πιο ενεργή πλευρά της σειράς έχουν μεγαλύτερη τάση να συμπεριφέρονται ως άνοδοι.
Τα πιο ευγενή υλικά έχουν μεγαλύτερη τάση να συμπεριφέρονται ως κάθοδοι.
Ένα παράδειγμα απλοποιημένης διάταξης υλικών στο θαλάσσιο περιβάλλον μπορεί να παρουσιαστεί ως εξής:

Αυτή είναι μια ενδεικτική λίστα. Η θέση ενός υλικού στη γαλβανική σειρά εξαρτάται από το περιβάλλον και την κατάσταση της επιφάνειάς του.
Επομένως, η γαλβανική σειρά δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένας καθολικός πίνακας που ισχύει για όλες τις συνθήκες.

Ανοξείδωτο και ανθρακούχο χάλυβα

Μια πολύ συνηθισμένη σύνδεση είναι μεταξύ ανοξείδωτου χάλυβα και συνηθισμένου ανθρακούχου χάλυβα.
Σε πολλά περιβάλλοντα, ο παθητικός ανοξείδωτος χάλυβας είναι πιο ευγενής από τον ανθρακούχο χάλυβα.
Μετά τον συνδυασμό και των δύο υλικών παρουσία ηλεκτρολύτη:

• ο ανοξείδωτος χάλυβας μπορεί να λειτουργήσει ως κάθοδος,
• Ο ανθρακούχος χάλυβας μπορεί να γίνει άνοδος και να διαβρωθεί πιο γρήγορα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε συνδυασμός ανοξείδωτου χάλυβα και ανθρακούχου χάλυβα θα οδηγήσει αυτόματα σε σοβαρή διάβρωση.
Σημαντικά είναι επίσης:

• είδος περιβάλλοντος,
• αγωγιμότητα ηλεκτρολυτών,
• η αναλογία επιφάνειας και των δύο υλικών,
• χρόνος βρέξιμο,
• θερμοκρασία,
• γεωμετρία της δομής.

Ανοξείδωτο ατσάλι και αλουμίνιο

Ο συνδυασμός αλουμινίου και ανοξείδωτου χάλυβα απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή.
Σε πολλά περιβάλλοντα, ο ανοξείδωτος χάλυβας στην παθητική του κατάσταση είναι πολύ πιο ευγενής από το αλουμίνιο.
Εάν το αλουμίνιο συνδεθεί ηλεκτρικά με ανοξείδωτο χάλυβα και σχηματιστεί ένας ηλεκτρολύτης, το αλουμίνιο μπορεί να γίνει η άνοδος.
Ο κίνδυνος είναι ιδιαίτερα υψηλός σε:

• θαλάσσιο περιβάλλον,
• παρουσία αλατιού στο δρόμο,
• συνθήκες σταθερής υγρασίας,
• κατασκευές με μεγάλη επιφάνεια από ανοξείδωτο χάλυβα και μικρή επιφάνεια από αλουμίνιο.

Σε τέτοιες συνδέσεις χρησιμοποιούνται συχνά ηλεκτρικά μονωτικά υλικά.

Ανοξείδωτο ατσάλι και χαλκός

Στην ίδια εγκατάσταση μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανοξείδωτος χάλυβας και χαλκός, αλλά η πιθανότητα γαλβανικών αλληλεπιδράσεων θα πρέπει να αξιολογείται για το συγκεκριμένο περιβάλλον.
Σε ηλεκτρικά αγώγιμο νερό, η διαφορά δυναμικού μεταξύ των υλικών μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό ενός γαλβανικού στοιχείου.
Αυτό που έχει πρωτίστως σημασία είναι:

• σύνθεση νερού,
• θερμοκρασία,
• ηλεκτρική αγωγιμότητα,
• λόγος επιφάνειας υλικών,
• συνθήκες ροής.

Λόγος επιφάνειας ανόδου προς κάθοδο

Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που καθορίζουν τον ρυθμό της γαλβανικής διάβρωσης είναι λόγος επιφάνειας καθόδου προς επιφάνεια ανόδου.
Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη:
μικρή άνοδος + μεγάλη κάθοδος
Η μεγάλη καθοδική επιφάνεια μπορεί να υποστηρίξει μια σημαντική καθοδική αντίδραση, ενώ η ανοδική διαδικασία διάλυσης συγκεντρώνεται σε μια μικρή περιοχή.
Αυτό προκαλεί πολύ υψηλή πυκνότητα ανοδικού ρεύματος και μπορεί να οδηγήσει σε ταχεία, τοπική καταστροφή του λιγότερο ευγενούς μετάλλου.

Μικρή άνοδος και μεγάλη κάθοδος – παράδειγμα

Φανταστείτε ένα μικρό κομμάτι ανθρακούχου χάλυβα συνδεδεμένο με μια μεγάλη επιφάνεια ανοξείδωτου χάλυβα.
Εάν η δομή είναι βρεγμένη με ηλεκτρολύτη:

• ο ανθρακούχος χάλυβας μπορεί να γίνει άνοδος,
• Ο ανοξείδωτος χάλυβας μπορεί να λειτουργήσει ως μεγάλη κάθοδος.

Ολόκληρη η διαδικασία ανόδου συγκεντρώνεται στη συνέχεια σε μια μικρή περιοχή ανθρακούχου χάλυβα.
Η διάβρωση μπορεί να είναι πολύ πιο γρήγορη από ό,τι με ένα εξάρτημα κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ανθρακούχο χάλυβα.

Μεγάλη άνοδος και μικρή κάθοδος

Η ακόλουθη διάταξη είναι πολύ πιο πλεονεκτική:
μεγάλη άνοδος + μικρή κάθοδος
Το ρεύμα ανόδου κατανέμεται στη συνέχεια σε μια μεγάλη επιφάνεια.
Η πυκνότητα ρεύματος διάβρωσης ανά μονάδα επιφάνειας της ανόδου είναι χαμηλότερη, επομένως ο τοπικός ρυθμός διάβρωσης μπορεί να είναι πολύ χαμηλότερος.

Παράδειγμα – βίδες από ανοξείδωτο χάλυβα σε χαλύβδινη κατασκευή

Μια μικρή βίδα από ανοξείδωτο χάλυβα τοποθετημένη σε ένα μεγάλο εξάρτημα από ανθρακούχο χάλυβα συνήθως δημιουργεί μια πιο ευνοϊκή αναλογία επιφάνειας:

• μικρή κάθοδος – βίδα από ανοξείδωτο χάλυβα,
• μεγάλη άνοδος – κατασκευή από ανθρακούχο χάλυβα.

Η αντίθετη περίπτωση μπορεί να είναι πολύ πιο επικίνδυνη.
Ένα μικρό στοιχείο από ανθρακούχο χάλυβα που συνδέεται με μια μεγάλη επιφάνεια ανοξείδωτου χάλυβα μπορεί να υποστεί πολύ έντονη γαλβανική διάβρωση.

Ζημιά στην προστατευτική επίστρωση και γαλβανική διάβρωση

Μια ιδιαίτερα επικίνδυνη κατάσταση μπορεί να προκύψει όταν ένα λιγότερο ευγενές υλικό καλύπτεται με προστατευτική επίστρωση, αλλά η επίστρωση καταστρέφεται τοπικά.
Εάν ένα μικρό εκτεθειμένο κομμάτι υλικού γίνει άνοδος σε μια μεγάλη καθοδική επιφάνεια, η διάβρωση μπορεί να συγκεντρωθεί στο σημείο της ζημιάς.
Επομένως, η μέθοδος εφαρμογής προστατευτικών επιστρώσεων σε συστήματα διαφορετικών μετάλλων θα πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά.

Γαλβανισμός χάλυβα – χρησιμοποιώντας το γαλβανικό φαινόμενο

Το γαλβανικό φαινόμενο δεν είναι πάντα δυσμενές.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προστασία μετάλλων.
Ένα κλασικό παράδειγμα είναι stal ocynkowana.
Ο ψευδάργυρος είναι πιο ηλεκτροχημικά ενεργός από τον χάλυβα.
Εάν η επίστρωση ψευδαργύρου υποστεί τοπική ζημιά, ο ψευδάργυρος μπορεί να συμπεριφερθεί ως άνοδος και να διαβρωθεί αντί του εκτεθειμένου χάλυβα.
Αυτό είναι το λεγόμενο θυσιαστική προστασία.

Θυσιαστικές άνοδοι

Το γαλβανικό φαινόμενο χρησιμοποιείται επίσης στην καθοδική προστασία.
Ένα πιο ηλεκτροχημικά ενεργό μέταλλο προσκολλάται στην προστατευμένη δομή και διαβρώνεται σκόπιμα.
Χρησιμοποιούνται, μεταξύ άλλων, οι ακόλουθες άνοδοι:

• ψευδάργυρος,
• μαγνήσιο,
• αλουμίνιο.

Τέτοιες άνοδοι αναφέρονται ως θυσιαστικές άνοδοι ή γαλβανικές άνοδοι.
Χρησιμοποιούνται, μεταξύ άλλων, για την προστασία:

• κύτη πλοίων,
• αγωγοί,
• δεξαμενές,
• θαλάσσιες κατασκευές,
• υπόγειες μεταλλικές εγκαταστάσεις.

Προκαλούν γαλβανική διάβρωση δύο διαφορετικές ποιότητες ανοξείδωτου χάλυβα;

Ο συνδυασμός δύο διαφορετικών ποιοτήτων ανοξείδωτου χάλυβα δεν προκαλεί απαραίτητα σημαντική γαλβανική διάβρωση.
Εάν και τα δύο υλικά βρίσκονται σε παθητική κατάσταση και έχουν παρόμοιο δυναμικό σε ένα δεδομένο περιβάλλον, η διαφορά δυναμικού μπορεί να είναι μικρή.
Επομένως, συνδέσεις όπως:

• 304L με 316L,
• 316L με 904L,
• 316L με διπλή όψη 2205

μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς σοβαρά γαλβανικά προβλήματα σε πολλά περιβάλλοντα.
Ωστόσο, η κατάσταση θα πρέπει πάντα να αξιολογείται υπό το πρίσμα των πραγματικών συνθηκών λειτουργίας.

Ενεργητικές και παθητικές καταστάσεις ανοξείδωτου χάλυβα

Στην περίπτωση των ανοξείδωτων χαλύβων, η κατάσταση της επιφάνειας έχει ιδιαίτερη σημασία.
Ο ανοξείδωτος χάλυβας στην παθητική κατάσταση καλύπτεται με ένα παθητικό στρώμα και παρουσιάζει ένα σχετικά ευγενές ηλεκτροχημικό δυναμικό.
Εάν το παθητικό στρώμα καταστραφεί και το υλικό γίνει τοπικά ενεργό, η ηλεκτροχημική του συμπεριφορά μπορεί να αλλάξει σημαντικά.
Επομένως, κατά την αξιολόγηση του κινδύνου γαλβανικής διάβρωσης, δεν αρκεί να γνωρίζουμε μόνο το όνομα ή τον αριθμό της ποιότητας του χάλυβα.

Είναι η διαφορά δυναμικού επαρκής για την πρόβλεψη του ρυθμού διάβρωσης;

Δεν.
Μια μεγάλη διαφορά δυναμικού μεταξύ των υλικών υποδηλώνει την πιθανότητα γαλβανικής διάβρωσης, αλλά δεν καθορίζει από μόνη της τον πραγματικό ρυθμό της.
Σημαντικά είναι επίσης:

• κινητική καθοδικής αντίδρασης,
• πόλωση των υλικών,
• αγωγιμότητα ηλεκτρολυτών,
• θερμοκρασία,
• πρόσβαση σε οξυγόνο,
• λόγος επιφάνειας καθόδου και ανόδου,
• απόσταση μεταξύ στοιχείων,
• γεωμετρία της δομής.

Επομένως, ένας απλός πίνακας δυναμικού δεν θα πρέπει να αποτελεί τη μόνη βάση για την επιλογή υλικών.

Επίδραση της αγωγιμότητας των ηλεκτρολυτών

Όσο μεγαλύτερη είναι η ηλεκτρική αγωγιμότητα του περιβάλλοντος, τόσο πιο εύκολο είναι να ρέει ρεύμα σε ένα γαλβανικό στοιχείο.
Επομένως, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο θαλασσινό νερό, το οποίο, χάρη στην υψηλή περιεκτικότητά του σε διαλυμένα άλατα, είναι ένας καλός ηλεκτρολύτης.
Σε νερό με πολύ χαμηλή αγωγιμότητα, η γαλβανική αλληλεπίδραση μπορεί να είναι πολύ ασθενέστερη και πιο χωρικά περιορισμένη.

Γαλβανική διάβρωση στο θαλασσινό νερό

Το θαλάσσιο περιβάλλον δημιουργεί πολύ καλές συνθήκες για τον σχηματισμό γαλβανικών στοιχείων.
Τα ακόλουθα συμβαίνουν ταυτόχρονα εκεί:

• υψηλή αγωγιμότητα ηλεκτρολυτών,
• χλωρίδια,
• συνεχής ή περιοδική επαφή με νερό,
• ένας μεγάλος αριθμός διαφορετικών δομικών υλικών.

Επομένως, στις θαλάσσιες κατασκευές, η πιθανότητα επαφής αναλύεται ιδιαίτερα προσεκτικά:

• ανοξείδωτο ατσάλι με ανθρακούχο χάλυβα,
• ανοξείδωτο ατσάλι με αλουμίνιο,
• χάλυβα με χαλκό και τα κράματά του,
• διάφορα κράματα αλουμινίου,
• διάφορες ποιότητες ανοξείδωτου χάλυβα.

Πώς να αποτρέψετε τη γαλβανική διάβρωση;

Οι σημαντικότερες μέθοδοι για τη μείωση της γαλβανικής διάβρωσης είναι:

• αποφυγή δυσμενών συνδυασμών διαφορετικών μετάλλων,
• επιλογή υλικών με τα πιο παρόμοια γαλβανικά δυναμικά σε ένα δεδομένο περιβάλλον,
• ηλεκτρική μόνωση διαφόρων μετάλλων,
• χρήση ροδέλων, δακτυλίων και μονωτικών αποστατών,
• περιορίζοντας την επαφή της δομής με τον ηλεκτρολύτη,
• χρήση κατάλληλων προστατευτικών επιστρώσεων,
• αποφεύγοντας τη διαμόρφωση μικρής ανόδου – μεγάλης καθόδου,
• κατάλληλος σχεδιασμός συνδέσεων,
• χρήση καθοδικής προστασίας,
• χρήση θυσιαζόμενων ανόδων.

Ηλεκτρική μόνωση διαφόρων μετάλλων

Μία από τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους πρόληψης της γαλβανικής διάβρωσης είναι η διακοπή της ηλεκτρικής επαφής μεταξύ ανόμοιων υλικών.
Μπορούν να χρησιμοποιηθούν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

• μονωτικά μαξιλαράκια,
• πλαστικοί δακτύλιοι,
• μονωτικά παρεμβύσματα,
• μη αγώγιμες επιστρώσεις,
• αποστάτες κατασκευασμένοι από μονωτικά υλικά.

Εάν τα ηλεκτρόνια δεν μπορούν να ρέουν μεταξύ των μετάλλων, ένα κλασικό γαλβανικό στοιχείο δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά.

Γαλβανική διάβρωση και διάβρωση σχισμών

Η γαλβανική διάβρωση και η διάβρωση σχισμών είναι διαφορετικοί μηχανισμοί, αλλά μπορούν να εμφανιστούν ταυτόχρονα στον ίδιο συνδυασμό.

Γαλβανική διάβρωση και διάβρωση με οπές

Η γαλβανική διάβρωση επίσης δεν είναι το ίδιο φαινόμενο με τη διάβρωση με κοιλότητες.
Η διάβρωση με οπές μπορεί να εμφανιστεί σε ένα υλικό λόγω τοπικής βλάβης στο παθητικό στρώμα, ειδικά παρουσία χλωριδίων.
Η γαλβανική διάβρωση προκύπτει από την ηλεκτροχημική αλληλεπίδραση διαφόρων υλικών που είναι ηλεκτρικά συνδεδεμένα παρουσία ενός ηλεκτρολύτη.
Ωστόσο, σε πρακτικούς σχεδιασμούς και οι δύο μηχανισμοί μπορούν να εμφανιστούν ταυτόχρονα.

Τα πιο συνηθισμένα λάθη σχεδιασμού

Φαινομενικά μικρά σφάλματα σχεδιασμού συχνά οδηγούν σε προβλήματα γαλβανικής διάβρωσης.
Ανήκουν σε αυτούς:

• απευθείας σύνδεση αλουμινίου με ανοξείδωτο χάλυβα σε θαλάσσιο περιβάλλον,
• η χρήση μικρών στοιχείων από ανθρακούχο χάλυβα με μεγάλη επιφάνεια ανοξείδωτου χάλυβα,
• καμία ηλεκτρική μόνωση μεταξύ διαφορετικών μετάλλων,
• σχεδιασμός περιοχών συγκράτησης νερού,
• ζημιά στις προστατευτικές επικαλύψεις,
• χρήση ακατάλληλων συνδετήρων,
• μη λήψη υπόψη των πραγματικών συνθηκών λειτουργίας.

Γαλβανική Διάβρωση – Τα πιο σημαντικά συμπεράσματα

Η γαλβανική διάβρωση συμβαίνει όταν δύο διαφορετικά μεταλλικά υλικά βρίσκονται σε ηλεκτρική επαφή και ταυτόχρονα παρουσία ενός ηλεκτρολύτη.
Το πιο ενεργό υλικό γίνεται η άνοδος και υφίσταται επιταχυνόμενη διάβρωση, ενώ το πιο ευγενές υλικό λειτουργεί ως κάθοδος.
Το σύστημα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο μικρή άνοδος – μεγάλη κάθοδος, επειδή η διαδικασία διάβρωσης επικεντρώνεται σε μια μικρή περιοχή του υλικού της ανόδου.
Κατά το σχεδιασμό συνδέσεων από ανοξείδωτο χάλυβα, πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην επαφή με αλουμίνιο, ανθρακούχο χάλυβα, χαλκό και άλλα μέταλλα.
Ο κίνδυνος εξαρτάται όχι μόνο από τον τύπο των υλικών που συνδέονται, αλλά και από ο λόγος επιφάνειάς τους, ο τύπος ηλεκτρολύτη, η θερμοκρασία, η περιβαλλοντική αγωγιμότητα και η γεωμετρία κατασκευής.
Οι πιο αποτελεσματικοί τρόποι για τον περιορισμό της γαλβανικής διάβρωσης είναι η σωστή επιλογή υλικών, η διακοπή της ηλεκτρικής επαφής, ο περιορισμός της πρόσβασης στους ηλεκτρολύτες και ο κατάλληλος σχεδιασμός της αναλογίας επιφάνειας ανόδου και καθόδου.

Η διάβρωση μπορεί να συμβεί μέσω διαφόρων μηχανισμών, ανάλογα με το υλικό, το περιβάλλον και τις συνθήκες λειτουργίας. Μάθετε για άλλους τύπους διάβρωσης:

Είδη διάβρωσης χάλυβα και μετάλλων

Ομοιόμορφη διάβρωση χάλυβα και μετάλλων
Διάβρωση με οπές σε ανοξείδωτους χάλυβες
Διάβρωση σχισμών ανοξείδωτων χαλύβων
Διακρυσταλλική διάβρωση ανοξείδωτου χάλυβα
Ρωγμές διάβρωσης υπό τάση SCC
Γαλβανική διάβρωση
Διαβρωτική διάβρωση
Διάβρωση από σπηλαίωση
Κόπωση από τη διάβρωση
Διάβρωση με τριβή
Μικροβιολογική διάβρωση MIC
Διάβρωση σε υψηλή θερμοκρασία

Ταξινόμηση της διάβρωσης ανάλογα με το περιβάλλον

Θαλάσσια διάβρωση – διάβρωση χάλυβα και μετάλλων στο θαλασσινό νερό
Ατμοσφαιρική Κορόζια
Διάβρωση εδάφους
Διάβρωση σε γλυκό και βιομηχανικό νερό
Διάβρωση σε περιβάλλοντα χλωρίου
Διάβρωση σε όξινα περιβάλλοντα
Διάβρωση σε αλκαλικά περιβάλλοντα
Διάβρωση σε αέρια και καυσαέρια
Διάβρωση σε λύματα και συστήματα αποχέτευσης
Διάβρωση σε χημικά και πετροχημικά περιβάλλοντα

Σχετικά θέματα

CPT – κρίσιμη θερμοκρασία διάβρωσης με οπές σε ανοξείδωτους χάλυβες και κράματα νικελίου
PREN – δείκτης αντοχής στη διάβρωση λόγω οπών για ανοξείδωτο χάλυβα
CCT – Κρίσιμη θερμοκρασία διάβρωσης σχισμών ανοξείδωτων χαλύβων και κραμάτων νικελίου