Stale nierdzewne to grupa stali wysokostopowych odpornych na korozję, charakteryzująca się znaczną odpornością na 
korozję atmosferyczną, wodną i ziemną. Głównym dodatkiem stopowym w stalach nierdzewnych jest chrom, który 
( w zależności od gatunku ) występuje w ilości od 12% do 19 %. 
Większą odporność na korozję stali można uzyskać przez:
- zwiększenie jej potencjału elektrochemicznego poprzez wprowadzenie metalu o wyższym potencjale elektrochemicznym 
( w tym wypadku chromu co najmniej 13-14%), 
- wytworzenie na powierzchni stali tlenków ( pasywacja stali ), przez dodatek chromu, aluminium ,krzemu.  
Stal nierdzewna, zawierająca od 13% do 14% jest odporna na korozję w środowisku utleniającym 
( zimny rozcieńczony kwas azotowy HNO3  ) ,nie jest odporna na korozję w środowisku redukującym 
( kwas siarkowy H2SO4, kwas solny HCl ). Im większa jest zawartość węgla tym stal jest mniej odporna na działanie 
korozji, zwłaszcza jeśli węgiel występuje w postaci węglików. Stal zawierająca do 0,15% węgla posiada strukturę 
ferrytyczną w całym zakresie temperatur, stal o zawartości 0,15-0,35 % węgla po nagrzaniu powyżej 950oC i 
ochłodzeniu będzie miała strukturę półferrytyczną ( ferryt i martenzyt ), stale zawierające powyżej 0,35% po ostudzeniu
posiadają strukturę martenzytyczną. Własności mechaniczne stali grupy martenzytycznej można zmieniać przez stosowanie 
odpowiedniej obróbki cieplnej w dość szerokich granicach. Własności chemiczne stali nierdzewnych, odporność stali 
nierdzewnych na działanie wielu substancji chemicznych uzyskuje się tylko przy powierzchniach metalicznie czystych. 
Powierzchnia powinna byś wolna od śladów tlenków i, o ile to jest możliwe, szlifowana, polerowana. 
Pozostałości tlenków na powierzchniach ze stali nierdzewnych zmniejszają wybitnie odporność na korozję.
Zasadą jest, że im niższa zawartość węgla, tym wyższa jest odporność chemiczna stali. 
Odporność zależy jednak nie tylko od zawartości węgla, lecz równocześnie od jednorodności struktury, która jest znacznie 
wyższa po hartowaniu i odpuszczaniu. Dlatego tez gatunki stali nierdzewnych 2H13, 3H13, 4H13, H17N2, 2H17N2, 3H17M, 
H18,  należy używać bezwzględnie w stanie ulepszonym, z wyjątkiem stali 0H13, 1H13 i H17, które ze względu na niska 
zawartość węgla można stosować w stanie zmiękczonym.

Symbol gatunku wzorowany jest na stalach według starszych norm stali GOST, składa się z liter oznaczających pierwiastki stopowe:
H - Chrom
N - Nikiel
J - Glin 
M - Molibden
T - Tytan
oraz cyfr które występując po literach informują o średniej zawartości danego pierwiastka w %. W przypadku kiedy gatunki 
różnią się między sobą tylko zawartością węgla, dla ich rozróżnienia na początku oznaczenia przed literą H podaje się 
cyfrę.Np. znak gatunku H17N2 oznacza stal o średniej zwartości chromu 17% i niklu 2%.
2H13 - stal chromowa 
4H13 - stal chromowa
H17 - stal wysokochromowa
2H17N2 - stal chromowo-niklowa
3H17M -  stal chromowo-molibdenowa
H18 - stal wysokochromowa

Z gatunków stali nierdzewnych oferujemy - blachy, pręty kute,pręty walcowane, odkuwki, rury nierdzewne